اگر چه بسیار گفته می شود سینمای سام پکین پا سینمایی ضد زن است و خود شخصیتی زن ستیز بود ولی این حرف در تحلیل ساختاری سینمای او به شدت غیر منصفانه به می نماید . ساختن فیلم در ژانر های خشن مردانه همچون وسترن و جنگ احتمالا دلیل وجود این شائبه است که سینمای او ضد زن است.

زن در سینمای او همواره کامل و البته کامل کننده شخصیت مرد است . در سینمای او اگر زن  وجود دارد نگاه به او نیز نگاهی متعالی و انسانی است. حتی در مردانه ترین فیلم او " صلیب آهنی" یا "سرگرد دندی" ما با زن یا مادری مواجهیم که بر علیه خشونت حیوانی می ایستد. و زخم جنگ را زمینی می کند.

حداقل سه فیلم شاخص از سینمای سام پکین پا را می توانیم یاد کنیم که شان انسانی در وجود زن و مرد متجلی است. در "این فرار مرگبار(گریز) " تمام امید قهرمان در آن خلاصه می شود که همراه دوست دخترش از مرز بگذرد. دختری که تنها حامی و همراه او در دنیای خشن و مردانه دنیای اطراف اوست. زن در "گریز " مامن و پناهگاه آسودگی و آسایش مرد است. حتی در صحنه ای که وارد ماشین پرس زباله میشوند( نمادی از کثافت دنیای اطراف؟ )تنها همراه او که در آغوش او آرام میگیرد دختر قهرمان فیلم است.این همراهی زن و مرد را کمتر در سینمای جهان دیده ام. در "سر آلفردو گارسیا را برایم بیاورید" نیز تنها حامی مرد مزدور دختری است که جانش را در راه کمک به او از دست می دهد. آنهم در موقعیتی که همه به دنبال کشتن و رسیذن به پول هستندو او به عشق می اندیشد ( دیالوگ های دو نفره آنها پیش از رفتن به قبرستان را دوباره ببینید. ) در لین فیلم است که دختری را به جرم عاشق شدن و مادر شدن به بند کشیده اند و برای سر معشوقش جایزه تعیین می کنند. سام پکین پا در سینمای خود هر جا از دنیای مردانه خسته شده به زن پناه آورده است. همچون آغوش گرم مادر به عنوان نماد خانواده.

همچنانکه در "سگهای پوشالی " می بینیم وقتی که مرد در دفاع از حریم خانه تنها زن خود را حامی میبیند. زنی که هر چند تعریف مشخصی از وفا ندارد ولی تا پای جان به خانواده خود وفادار می ماند تا خانه را از هجوم مردان وحشی محفوظ بدارد.