تقدیس مادر یکی از مقدس ترین تعاریف داستانی در سینماست.این قصه همواره به اشکال گوناگون در تمام زبان ها و تمام هنر ها متجلی است . در تندیس سازی از هیچ چیز به اندازه مادر تندیس تراشیده نشده است. در موسیقی کمتر خواننده ای هست که در باره مادر آهنگی نداشته باشد. در سینما هم همواره فیلمسازان بر این درام  بشری توجه داشتند. از فیلم مشهور "مادر " ساخته "پودفکین " گرفته تا همبن "م مثل مادر " شادروان "رسول ملاقلی پور" . اما با عنایت به لابلای فیلم های پیرامون "مادر" به این نکته اساسی می رسیم که نقش مادر در سینما عموما تصویری بسیار مستعمل از رنج و محبت و فداکاری و همان سنت حسنه مادر برای فرزند مردن است. این تصویر بدی از مادر و تلاش قدس او برای تربیت کودکان نیست . مسئله وجود چیزی به نام تکرار در سینماست که به کلیشه معروف است و البته همیشه همان ها هستند که قضیه را لوس می کنند. توجه کنیم بین فیلم قدردیده شده و اسکاری " انتخاب سوفی" با بازی خوب مریل استریپ و "مادر " داوژنکو  چه تفاوتی هست؟  فبلمها متفاوتند. موضوع فیلم کلا ربطی به هم ندارند. ولی مادر همان مادر است با تمام تعاریف مستعمل. و همین باعث می شود ما در ذهن خود همیشه یک تصویر از زن و مادر در ذهن داشته

باشیم.

در نگاه سنتی  به زن مادر شدن از بارداری تا تولد بچه چندان مایه افتخار زن محسوب نمی شود. پاسخ ساده است چون بارداری یک رفتار جنسی را تداعی می کند. و این تعریف در سینما هم وارد شده است و مفهوم بارداری در سینما چنان که باید جدی و پیش در آمد مادرانگی محسوب نمی گردد. البته این تعاریف در سینمای فرامدرن جهان در حال اضمحلال است. برای نمونه می توان به فیلم " بیگانه " ساخته "ریدلی اسکات" اشاره کرد که ستاره اکشن فیلم در وضعیتی نه مایه شرمندگی(توجه کرده اید زن ها وقتی در مورد بارداری و این حرف ها صحبت می کنند سرخ می شوند انگار از یک گناه حرف می زنند نه از یک افتخار که تا پایان عمر با آنها خواهد بود.)بلکه در وضعیت بسیار مناسب حال یک زن از مفهوم مادری صحبت می کند.