1- من به گورستان یاد شده رفتم چون پول داشتم که پول کرایه ماشین بدهم آن هم 120000 ریال ناقابل . و مطمئنا اگر نداشتم به آنجا نمی رفتم.

2- چون حس کردم که شعر اردبیل بدون من و بنده منزل دچار نقصان می شود و حذف خودم و اهل بیت که وزنه اساسی شعر اینجاییم به هر شکل به نفع شعر ایران نیست پس به آنجا رفتیم.

3- چون چاهار تا معر نوشته ایم و چون هر کس چاهار تا معر می نویسد حس می کند شاعر است پس احساس شاعریت کردم و به آنجا رفتم.

4- از آنجا که در لیست 150 نفری پدر خوانده محترم و والده اسم بنده هم بود پس لازم دانستم در این مراسم حضور یابم.

5- من رفتم چون کسی بود که شماره تلفن من در جیبش باشد و به یاد من بیفتد و به من زنگ بزند و مرا دعوت کند و کمی هم با من خوش و بش کند.

6- ولی خودمانیم ظهیر الدوله را ول کنیم آخر سوژه قحط بود که به نام فروغ می آییم عقده میگشاییم . و میبندیم . جان من ادبیات بحران زده ما اینقدر حالش خوب است که این خاله زنک بازی ها را تحمل کند. حیف نیست برویم شعر بنویسیم و اصلا یادمان برود که به ظهیرالدوله رفتیم یا نه...

7- من به ظهیرالدوله رفتم زیرا فروغ را دوست دارم و ادبیات را . البته با بنده منزل بودیم فکر بد نکنیم.

(1)

گیتار غریو شادی آنجل بود

که سر بریده می شد برای ارتش آژیر

چهار اسلحه پوش

چهار مرد

چهار مزدور

چهار خائن

صدای دار زدن گیتار و اعدام آنجل

سر بریدند و چهار نعش

آنجل را به استقبال برد.

" رئیس ما می شوی؟لبخند بزن و دوباره مزدور شو...

(2)

ارتش شکست ارزش مردن نداشت

تردید

بزرگتر از هماورد صدرنشین اسلحه های در غلاف بود

غروب

دختری

صادقانه شلیک خواهد کرد

و نقابی که از دست رها خواهد شد

به گناه عادت ندارم

تحمل خواهم کرد

(3)

شاهد بودم که شبی مرگ عفونت را بر تن او ریخت

و سایه هم آغوشی از مقابل دیدگانم گذشت

سرخ شد خون بکارت بر تن خواب

و گونه های شرم فرو ریخت

می دانم حتی اگر صدا بزنم

سکوت لذت از پرده های شهوت درز نخواهد کرد

و فریادم بی خانه بر خواهد گشت.

(4)

وقتی تازیانه بودن

بر تن من

تن من زد

ساعت ها سکوت ترک برداشته سایه ها بودند بر تن من

قصه های سخت مرگ

در باور مرد...ها

                                  (۱)

گاوی که در خواب یوسف لاغرمرد, زلیخا نبود ... من بودم !

و نارنجی که در دستان زلیخا نمرد , یوسف نبود , تو بودی !

                                     (۲)

یوسفی که نارنج به سودابه خوراند ,

از آشفتگی ذهن من سوء استفاده می کند!

...

حیف از سودابه ای که یوسف را نارنج خوراند !

                           (۳)

کسی دیوانه نیست !

هزار خدا برای هزار سرزمین می جنگند ,

تا آفتاب و هر آنچه با اوست ,

در خاموشی شب ,

به نبرد فردا برسند !

سلام !

چندان اعتقادی به وب نویسی نداشته ام ولی حس می کنم حتما حرف هایی هست که میشود گفت و جایی جز همین صفحه خالی وبلاگ ها برای گفتن آنها پیدا نمی شود و من آغاز میکنم ؛ نوشتن را , که دیده شود ومن بنویسم .

از ادبیات و سینما و تاریخ...